‘Hou mij maar goed vast Ma.’ Ze slaat haar armen nog iets steviger om me heen. Ik voel haar broze lichaam tegen het mijne en ik raak ontroerd door de nabijheid ervan. ‘De Engelbewaarder’ zet in en we dansen voetje voor voetje door de kamer terwijl ze heerlijk uit de toon meezingt.
Dansen en zingen is wat we veel doen de laatste tijd, het geeft ontspanning en we hebben veel lol samen. Het is vaak dé manier om haar uit het cirkeltje van verdriet, angst en verwarring te halen.
Maar voor we daar zijn geef ik eerst alle ruimte aan haar emoties. Ze mag huilen en verdriet hebben en haar angst doorvoelen. Ik zit rustig bij haar, haar hand in de mijne en ik luister. Na een poosje voel ik dat de spanning langzaam wegebt, en ik maak een bakje thee. Ondertussen zet ik de Spotify lijst aan met haar lievelingsnummers en terwijl ik in de keuken sta zing ik zachtjes mee met Rocky Mountain High van John Denver. Als ik terugkom zie ik hoe de ontspanning doorzet. De tranen drogen en ze begint langzaamaan wat mee te deinen en zachtjes haar versie van het nummer te zingen. Ik zet de muziek wat harder want ik weet dat het tijd is voor een dansje.
Het is een vast ritueel geworden als ik op bezoek ben: samen dansen en heerlijk meezingen met de Nederlandstalige nummers waar ze zo van houdt. En natuurlijk met ABBA en John Denver, want daar is ze fan van. Ik geniet intens van deze momenten samen. Nieuwe dingen ontdekken als oude niet meer werken of juist oude gewoontes weer oppakken omdat ze die weer herkent. Nu de juiste woorden ook steeds minder makkelijk komen, wordt (aan)voelen des te belangrijker. Het is een diepere laag van verbinding, voorbij alles wat ik ken. Een nieuwe dimensie van liefde, van nabijheid. Een diepere laag in mijn open hart.
Waar ik ooit dacht dat ik steeds minder van betekenis kon zijn voor haar, weet ik nu dat ik misschien wel meer doe dan ooit. Ik ben er voor haar, in het moment in alle rust. Ik heb alle tijd van de wereld als we samen zijn. En alles is oké: de grap, de vloek, de lach en de traan. De onmacht, de blijdschap, de stilte en de gezelligheid en alles daar tussenin. En ik beweeg daar in mee, want ik ben soms ook verdrietig. Om het steeds weer moeten loslaten van dingen die er niet meer zijn en niet meer terugkomen. Dat ze me steeds minder vaak als dochter ziet. Dat verdriet mag er ook zijn.
En toch, als we samen dansen en zingen, voel ik dat er iets blijft wat nooit verloren gaat: de liefde die ons draagt, in elke stap en elke noot.
